| تبليغات | X |
|
صدای پات می آمد
پی ات دویدم
قدمهایت بلند شد
دویدی
دور شدی
من ماندم...
گوش به در گذاشته ام
سر راهت به کمین نشسته ام
تو می گریزی
نمی مانی
پنهان شده ای
من هستم...
حرفهایم را برایت نگاشتم
خاطرات را فراموش کردی
گذشته را پاک کردی
دست خطها را سوزاندی
من دیدم...
گفتم تسکینی می شوی بر زخم هایم
درد بودی
زخم بودی
زجر بودی
تحمل کردم...
چشم به جاده دوخته ام
چشمانم به راهت خشکید
آشک دیده ام را ندیدی
سوی چشمانم را ربودی
کور شدم....
تنهایی را با تو قسمت کردم
شادی را فراموش کردم
غم به دلم نشاندی
پوست به استخوانم کشاندی
پیر شدم...
گفتم بیا با من بمان
خندیدی
رمیدی
رفتی
من مُردم...
دریا
می خواهم
آنقدر سیگار بکشم تا در ریه هایم جایی برای نفس های تو نباشد
آنقدر فریاد بزنم تا حنجره ام از صدا بیافتد
و نام تو را تا همیشه به دل پنهان کند
می خواهم
آنقدر شراب بنوشم تا تمام خاطره هایت را بالا بیاورم
و قی کنم هر چه از تو باقی مانده در من
می خواهم
آنقدر غم خوار خود شوم تا سیر شوم
و جایی برای غم های تو در سینه ام نماند
می خواهم
آنقدر تنها شوم که جرات پا گذاشتن به خلوتگاه مرا نداشته باشی
و بترسی از با من بودن
و بدانی که از من باید بگریزی
می خواهم
تو را دود کنم و فوت کنم
به هر چه کثافت و لجن است میانمان
می خواهم
برایت شعری بگویم
یک شعر سپید که از تمام سیاهی های درونم آمده است
می خواهم
آتش شوم
اول خود را بسوزانم
و بعد در تو بپیچم
و زنده زنده بسوزانمت
باد شوم
و خاکستر مرده ات را بر سر مردم شهر بریزم
خاک شوم
و پسمانده ی جسدت را در خود فرو کشم
آب شوم
و قطره قطره ، چکه کنم روی خاک و خاکسترت
و در تو حل شوم
و مثل تو شوم
یک گِل لجن زده
که قرار است خدا با آن کسی را بیافریند
کسی مثل تو
کسی مثل من
دریا