دریا موسوی

دست و دلم می لرزد
وقتی اینگونه روبرویم می نشینی
و از حادثه ی میانمان حرف میزنی

نگاهم را از نگاهت می دزدم
که مبادا بخوانی از چشمانم
که من چقدر تنهایم

با تو در تاریکی شبها خوابیدم
تنهای تنها
شراب خوردم
مست شدم
مستی دیگرم را از یاد بردم
به راه افتادم...

حالا به چشم و روزگار سیاهم
خیره که شوی
چیزی نمی یابی جز زنی مست
و مست
و مست
که پای تک تک صفحات گذشته
قی می کند خاطرات خاکستری
و هر آنچه بوده و هست

بیا و بنشین روبروی من
ببین که چه طور قدم می زنم
و فکر می کنم
و دود سیگار را
به آتشش
فوت می کنم

و چیزی در ذهن ندارم که بگویم
و چیزی در دست ندارم که بنویسم
و چیزی ندارم
که به پایت بریزم

از هر چه کتاب است بیزارم
که نفهمیدم تو را لای کدام کتاب گم کردم
یا چه می دانم
لای کدام یک ، پیدا کردم ..!!!
باید انگشت بیاندازم بیخ حَلقم
وعّق بزنم پای سنگ قبرم

و من اسکیزوفرنیای حادی هستم
که به توهم تو را داشتن مبتلا شدم
و نبودنت یک غده ی بدخیم در دلم کاشت
که مرا به سرطان بی کسی کُشت

و من مُردَم
به جرم داشتن که نه
خواستن ِ یک همدرد
که چیزی نبود برایم
جز... عذاب مجسم
آری آن شب مُردم
بعد از قرص هایی که یکی یکی
و با دقت خوردم

 جای پای قدم هایم را
از گوشه و کنار خیابانهایی
که در آنها گشته ام به دنبالت
بر دارو ببر
در دورترین تپه ی دنیا
و پشت آسمان مه آلود آن نواحی
بسوزان به آتش حسرت