برای او که زندگی را در آغوش کشیده است

۱

الهه ی دروغین زمان
بالای سرش
کبریت حادثه را
چون بکشد
بر اندام غمگینش
باید که نخوابد
آرام بوسه بگیرد
بدهد
دست هایش
بالا
تسلیم نشود
به سلامتی مرگ
سگی بزند
زندگی کند

۲

باید بروم
یاد بگیرم
که برگردم

سخت کوشم
خودم
و برادرم را 
در خودم
سخت بکُشم

 که حلقه حلقه
بایستند
بر گِردم

و خون
بگذار
خشک شود
 بر گرد پاهایم

دستت
دور کمرم
که دود سیگار
بر انگشت
حلقه شود
طناب
دور گردنم   

دریا موسوی      

من کتاب می خواند
من سر به دیوار می کوبد
که تاب نخورد
تاب بیاورد
بوس و کنار
بالا بیاورد
عشق را
بی شین، بی قاف
عین خودش
عُق بزند

ادبیاتش کثیف
شعرش چرک

چروک بماند

سیگار وُ خودکار وُ
کار کردن که
عار نیست
 شعر گفتن

باید به یاد بیاورد
دریا بنویسد
شاید کویر ستاره باران گردد

مازوخیسمش که درد می گیرد
با خودش و خویشتنش
سر به بالین نه
سر به بیابان بگذارد وُ
سر از پا نشناسد

نمیرد
خودش را به دار بیاویزد
که نبیند
دریا به گل بنشیند

در ذهن هر جایی اش
سنت برهنه
خوابیده پای شومینه
و پا
به هرهرزه هیزمی
تر وُ
خشک خشک
می دهد

به توبره می کشد

خاک را به هنر
بر سر بریزد
کویر و بیابان ندارد
آبها همه سر بالا
خشکیدند

*بهمن ماه ۱۳۸۶ (برگزیده ی نخستین مرحله از جشنواره ی ادبی توتم کویر)

اگر بگویی

بهترین لذت
در هوای زیر صفر
شاشیدن روی برف
با نگاهی رو به آسمان است،
نمی خندم
            به آسمان وُ برف
فکر می کنم
               لذتت...
                        لذتش...

اگر بدانی
روزها کنار پنجره
پاهایم را بغل نمی گیرم
                          دراز به دراز         
نمی گریم
باران که ببارد
                   برف
خیابان خلوت
باشد یا نباشد
سیگار دود می کنم

گندمزار
          مرا   
به یاد گیس بریده ات نمی اندازت

وحشی آمدم
اهلی می روم
شازده کوچولو
که بزرگش کردم
در رحم پاره پاره ام
                          به جهنم...

اگر برگردی
جوراب تو را پوشیده
گردنبند گل میخک
                        یا یاس
چه مهم است!!

من،

از خود گریخته

به تو رسیده ام

نه ...

با تو

از تو گریخته ام

صبر،

آبستن دیدارت

پا به ماه ...نه

به سال رسیده ام

دریا موسوی

خوانش شعر با صدای شاعر(دریا موسوی)

همین یک لحظه را
                              با من بساز

با من مدارا کن
   که من می رقصد هر لحظه
             به سازت
                             می دهد آواز


همین یک شب
      در آغوشم بکَش
                     به لبخندی

بکُش با بوسه ای
              هر دم
                  که می میرد دلم هر شب

همین این بار
                 فقط این بار

                         صدایم کن

که جان می گیرد از هرم نفس هایت

                         تن بی جان این بیمار

و من چشم تو را می خواند وُ
                          می خوابد وُ
                           می شود بیدار
                                  به یک دیدار

فقط یک لحظه وُ
                    یک شب

                              فقط یک بار



دریا موسوی

دریا موسوی

دست و دلم می لرزد
وقتی اینگونه روبرویم می نشینی
و از حادثه ی میانمان حرف میزنی

نگاهم را از نگاهت می دزدم
که مبادا بخوانی از چشمانم
که من چقدر تنهایم

با تو در تاریکی شبها خوابیدم
تنهای تنها
شراب خوردم
مست شدم
مستی دیگرم را از یاد بردم
به راه افتادم...

حالا به چشم و روزگار سیاهم
خیره که شوی
چیزی نمی یابی جز زنی مست
و مست
و مست
که پای تک تک صفحات گذشته
قی می کند خاطرات خاکستری
و هر آنچه بوده و هست

بیا و بنشین روبروی من
ببین که چه طور قدم می زنم
و فکر می کنم
و دود سیگار را
به آتشش
فوت می کنم

و چیزی در ذهن ندارم که بگویم
و چیزی در دست ندارم که بنویسم
و چیزی ندارم
که به پایت بریزم

از هر چه کتاب است بیزارم
که نفهمیدم تو را لای کدام کتاب گم کردم
یا چه می دانم
لای کدام یک ، پیدا کردم ..!!!
باید انگشت بیاندازم بیخ حَلقم
وعّق بزنم پای سنگ قبرم

و من اسکیزوفرنیای حادی هستم
که به توهم تو را داشتن مبتلا شدم
و نبودنت یک غده ی بدخیم در دلم کاشت
که مرا به سرطان بی کسی کُشت

و من مُردَم
به جرم داشتن که نه
خواستن ِ یک همدرد
که چیزی نبود برایم
جز... عذاب مجسم
آری آن شب مُردم
بعد از قرص هایی که یکی یکی
و با دقت خوردم

 جای پای قدم هایم را
از گوشه و کنار خیابانهایی
که در آنها گشته ام به دنبالت
بر دارو ببر
در دورترین تپه ی دنیا
و پشت آسمان مه آلود آن نواحی
بسوزان به آتش حسرت

به زهراب جهنم
فروختم
شراب بهشت برین

برای آنکه خدا
 مریم باکره را
به مادر مقدس
بدل کند
شاید از صدا افتاده
آلت جبرئیل

بکارت برای این قوم بنی اسرائیل
قصه ی دیرینه ی
صور است و اسرافیل


در دستان ما
نخود سیاه نجابت
او مانده در حکمت خدا
که تا کی انتظار قیامت

و قدمت آب خوردن ما از کوزه
می رسد به سال پانصد و چند عام الفیل

زن نیست یک سوراخ
در انتظار پُر شدن

و گوسفندی که
کمال و زوالش
می رسد به تیغ یک سلاخ

 زنان پرده پرستانی هستند
که با پیوستن به یک چیز بلند

مثل (   آ    )

به  "زنا" 
 متبرک می شوند

دریا موسوی

گور پدر gentle man های شهرمان
این پاها تو را
کاویده در تاریکترین گذر محله مان
آنقدر کفش ساییده
که ازپنجه رسیده است به زانوان
من که نه
اما فاصله کم آورده
ببین کوچه تمام می شود میانمان

بر می گردم
منی که به تو سفر کرده ام
و بی تو
بر می گردم

صدای ساز دهنی کولی وارت
در گوشم
و حرف های دیوانه وارت
در ذهنم
تا به ابد تکرار می شود

نگاه مهربانت را
از چشمان این مبتلای جواب شده می دزدی
و من چشم از تو بر نمی دارم

(_به چی نگاه می کنی؟
_سکوت)

به تو نگاه می کنم
به تویی که در من ریشه دوانده است
چون رگ و پی
در پوست و استخوانم

آنجا که من بایستم
و بشکنم در چین موهایت
دستانم بی اختیار مرا
از پیچ و تابهای خرمایی اش
عبور می دهد

کاغذ و سیگار و چشمانم
نم کشیده است
و خودکار یک در میان
حرفهای نگفته ام را
سانسور می کند
اینجا
به تعداد نفس هایی که در آغوشت کشیده ام
نقطه چین می گذارم

و بر می گردم
به فلسفه ی زندگی مان
آه...با هم بودن و تنها ماندنمان
مسئله این است

سهم من از نشئه گری و حشیش بار زدن
تنها وحشتی است
که به یک چشم بر هم زدن
تو را از دست می دهد
و یافتنت شاید
سالها به درازا انجامد

حالا بغض و لقمه های شام آقا غلام
به حناق بدل می گردد
تو از معشوقه های دگرت حرف می زنی
و من تمام زنانگی ام را فرا می خوانم
تا حسادت در من شکل نگیرد
نمی گیرد...

لذت به تو اندیشیدن را
می توان تقسیم کرد
بین من و آنها،اما
دریغ می کنی
می بخشی و می ستانی
هر دم،پی در پی
کوچکترین دلخوشی هایم را

تو آن بریده نوری
که از باریکترین شکاف میان دیوار و پنجره
به خانه ام تابیده ای
خانه تاریک است
تاریکترش نکن فرمانده

این روزها
هر چه کار می کردم
پولش را
در پستوی خانه پنهان می کردم
تا به دیدارت بیایم
می دانی؟!
برای چشمانت زندگی می کنم

رو به دیوار نشسته ام
و دود سیگار را تا آستانه ی خفگی می بلعم
و بدون آنکه ذره ای چانه ام بلرزد
اشک می ریزم

ناله و شیون نمی کنم
فقط اشک می ریزم
گریه نمی کنم
من تحمل می کنم
این اشک ها قطره قطره تحمل است
که لبریز می چکد از کاسه ی صبرم
من کم نیاورده ام

من دوست دارم که با تو بخوابم
پی در پی
خود را به تو زنجیر کنم

در این هم آغوشی
شه وت نقطه ی افول است
و اوج گرایش من به چشمانت
از عشق نشات می گیرد

من معشوقه ی بی سر و سامانت
دیگر مثل گذشته ها
متفاوت راه نمی روم
نمی نشینم
نمی خوابم
عینک روشنفکری ام را
به چشم نمی زنم
من شعرهای خودم را هم
به یاد نمی سپارم
و هنوز شماره تلفن تو را
از بر نکرده ام

من معمول تر از هر کسی کتاب می خوانم
فیلم می بینم
موسیقی گوش می دهم
و برای چشمانت
سرسختانه زندگی می کنم

من در خانه ای معمولی
فکر های معمولی می کنم
و به نیچه و کافکا و هدایت
معمولی نگاه می کنم

و از هیچ چیزی تعریفی نمی کنم
معمولی با تو سک س می کنم
و معمولی خودکشی می کنم

من معشوقه ی معمولی ات
که تنها قادرم
متفاوت عشق بورزم
وفادار بمانم
دست از تو بر ندارم
و تو را
متفاوت از هر زنی
دوست بدارم

همین...

به فرمانده

بگذار اولین نگاه
بوسه ای باشد بر چشمانت

که گم شوم                     
در سیاهی هایش
که ازعمق نگاهت است
نه از رنگ چشمانت!

بگذار اولین دیدار
عریان ترین هم آغوشی باشد
میان دستهای مردانه
و آرزوهای زنا...

بگذار اولین که نه
آه...
آخرینت باشم                

اینجا
گره خورده افکارم
قلبم آزاد است اما
بیا ببر دریا را
این بندها مزاحم اند
که کمی بیارامم

تو در ذهن مغشوش من
جمله ای خواهی ماند
کلماتی پس و پیش
زیر سنگینی این جوهر خیس
راز عریانی مکتوباتم
چه کسی خواهد خواند
(دارم.من.را. تو.دوس...)

بگذار آخرین کلام
پُر باشد از سکوت درد
تکیه کن به شانه های این زن
اینجا امن است عزیزکم

دریا

با من برقص
در اين غربت وصف ناپذير
با من بخواب
در اين بي کسي نا گزير
مرا ببوس
زير نور ماه
زير بار اين آشوب بي گريز
مرا ببخش
که زندگي ام را کرده اي تباه
که من زتو گریخته ام
بدون هيچ ستيز

دنبالم کن
از خاله بازی های کودکی
تا عشق بازی های یواشکی
پیدایم کن
میان بوسه های طولانی
لابه لای انگشتانت
در آن عشق آرام و طوفانی
حلالم کن
اگر میان باکرگی ام
و مردانگی ات
عدالتی نبود
اگر در زنانگی ام
مهرم حلالت
و جانم آزاد نبود

دریا

در زندان زندگي كه نه ! مردگي اي كه برايم ساخته اي

هر روز رفتنت را مي بينم

و هر شب ترس آمدنت را دارم

صداي پاي جلاد گونه ات از پشت دركه مي آيد

ساعت چهار ضربه مي زند

وقت_شكنجه_رسيده_است.

و تو با دستهاي خالي

مرا به شكنجه گاهم مي خواني

در بستري نرم كه بدنم را تكه تكه مي كند

در اغوشي سرد كه روحم را مي سوزاند

تو يك "نكروفليا" هستي

جسد خواهي كه با مردگان عشق بازي مي كني

خيال مي كني ندانستم كه من مدتهاست مرده ام!

در خانه ي رويايي مان

ميان زنبق هاي دره

در خود پوسيده ام

و تو از مرده ام هم دست نمي كشي

ارگاسم حيواني ات در مرگ من است

از بي جان بودنم لذت مي بري

فردا كه دوباره رفتنت را ببينم

خرسندم

كه سهم تو از من تنها يك جسد است

بگو بدانم

مي تواني لحظه اي روحم را لمس كني؟!

دريا

پدرم می گوید:"یاسین" بلاها را دور می کند
اما گمان کنم به گوش خر می خواند
خدای او گوشش بده کار نیست
نه می داند چه کند و نه می پرسد                

او قرآن ختم می کند
من اشک می ریزم
او نماز شب می خواند
من به فکر زجر های مادرم
او تسبیح می چرخاند 
بیچاره برادرم...

دریا

در خلسه ای که فرو رفته ام
بالا می آورم موسیقی موزون حقیقت را
با تو می رقصم
قدم به قدم
دوش به دوش
نفس به نفس

دلم اما جای دیگر است

صدای شیون می آید
صدای هرزه ی آه و ناله های یک هم آغوشی کثیف
دستم را دور گردنت محکم می کنم
گیلاس ها بالا می رود
به سلامتی تمام روسپی های شهرمان
ساقی شراب ها را بالا می آورد

حواسم اما جای دیگر است

سیگار لای انگشتم
دود می شود ومی رود به چشم خودم
پیاله در دستم
مستی و خرابی اش مال خودم
لاس زدن های مستانه ات را
هرزه بازی های ماهرانه ات را
به تماشا نشسته ام

فکرم اما جای دیگر است

چقدر دنیا کوچک است
هم خوابه هایمان را با هم عوض کرده ایم
به امروزمان می خندیم
به دیروزمان می گرییم
                            
ومن
سیگار را خاموش کرده ام
شراب را یک نفس بالا می برم
به کوچه می زنم
در خانه کسی منتظر است
شاید

جایم اما جایی دیگر است
 

ارزانی ات
چه تفاوتی هست
میان زنانگی ام و باکِرِگی ام
وقتی دوست نمی داریَم

چه فرقی می کند
بازی کنی با روحم
یا جسمم
یا فکرم
وقتی هرزه می انگاریَم

چشمهایم خیره اند به دستانت
لب هایم دوخته اند به لب هایت
قلبم اما
خالی می شود از هر بوسه ات
و پر می شود از شک و تردید

از من تا تو فاصله یک بوسه
از تو تا من شهوت بر افروخته

سراپایم را به آتش می کشی
پر ام از هیجان و تب
تو اما ساکت و سرد
میدانم که می خواهی بپرسی
دیشب در بستر کدام مرد خوابیده بوده ای؟!

گاه گاهی
خنده ام می گیرد
از حماقتت
هرگز نفهمیدی
چقدر دوست می دارمت

دریا

چه تفاوتی دارد!   !
من ام که در تو می جوشم
رگ هایت را متورم می سازم
خون را در شقیقه ات جریان می بخشم
این منم که مثل مومی در دستان تو ام
می آیی و می روی در من
می آیم و می روم در تو
می مانیم هر دو
در جایی میان انگشت های لزج و به هم چسبیده ات
بگذار سر تا پا ببینمت
این زیبایی آفرینش را
عریانی بی حد مرز را
قلبم از جا کنده می شود
وقتی
با زبان بی زبانی
روح خسته ام را
گاز می گیری
می خواهم جای دندانهایت تا ابد روی احساسم بماند
سر انگشتانت راز زندگی را در من فرو می ریزد
بگذار بپیچم در میانی ترین نقطه ی روحت
ویران شدم                                           
این منم که به هیجان وا می دارمت
و آرامت می کنم
آرام چیزی در گوشت پچ پچ می کنم:
آری
دوستت دارم
اما چه تفاوتی دارد!!

دیروز نَم نَمک کوچه های محله مان بارانی شد

و من یکباره به یاد تو افتادم

یاد آن روز که عریان زیر باران خوابیده بودم

تو می گفتی به یاد تو زیر آب گرم بنشینم

و من به یاد تو زیر باران می گریستم

یادت هست؟

آه ... آری اسب مست

به کوچه زدم

به تاریکی مه گرفته ی خیابان

آه از این مه غلیظ و سپید که در تمام زندگی ام موج می زند

تا به حال دیوانه تر از من دیده ای؟

می دانی دلم لک زده تا برایم شعر بخوانی؟

آخرین بار من گریستم و تو خندیدی

و من منتظرم

و من دارم میمیرم

جدی نگیر

دروغ می گویم

من مدتهاست مرده ام

آخرین ذره ی جانم برای دیدن تو باقی است

تمام ذره ذره ها را از من بگیر

می خواهم تمام شود این زجر مکرر

که هر روز می سوزم و بر زخمم پوست می آید

تا تمام نشوم

و تا آخرین لحظه زجرت را تحمل کنم

بیا و آخرین لحظه شو برای این آتش عشقت

عشق و عاشقی پیشکشت

نجاتم بده از سراب تو را دیدن

دریا

من یک عشق خیالی دارم که در غم دردی واقعی دارد حرام می شود

من زندگی رویایی دارم که دارد در جهنمی سوزان نابود می شود

من یک ناجی مهربان دارم که دارد ظالمانه مرا زنده به گور می کند

من خدایی دارم بزرگ که کوچکتر از آن است که تنها آرزوی مرا برآورده سازد

من دردی دارم تلخ که شیرین تر از آن است که نتوان تحملش کرد

من تنهایی دارم ژرف که جا برای هیچ کس جز من ندارد

من روحی دارم لطیف که از نا جوانمردی ها خود را تکه تکه کرده است

من جسمی دارم پاک که بوی کثافت و لجن می دهد

من قلبی دارم آرام که در تلاطم ناگواری ها غرق شده است

من اندیشه ای دارم آزاد که سالهاست مصلوب به کلام است

من چشمی دارم بینا که می گویند از عشق تو گریسته است و کور شده است

من معشوق عزیزی دارم که هر روز مرا با مهربانی سلاخی می کند

و می گوید:عزیز دلم اینها همه به خاطر توست

و من یک عمر است عاشق یک سلاخ مهربان هستم

دریا

صدای پات می آمد

پی ات دویدم

                   قدمهایت بلند شد

                                      دویدی

                                            دور شدی

من ماندم...

گوش به در گذاشته ام

سر راهت به کمین نشسته ام

                              تو می گریزی

                                           نمی مانی

                                                 پنهان شده ای

من هستم...

حرفهایم را برایت نگاشتم

                       خاطرات را فراموش کردی

                                             گذشته را پاک کردی

                                                           دست خطها را سوزاندی

من دیدم...

گفتم تسکینی می شوی بر زخم هایم

                                        درد بودی

                                             زخم بودی

                                                      زجر بودی

تحمل کردم...

چشم به جاده دوخته ام

                   چشمانم  به راهت خشکید

                                     آشک دیده ام را ندیدی

                                                   سوی چشمانم را ربودی

کور شدم....

تنهایی را با تو قسمت کردم

                      شادی را فراموش کردم

                                        غم به دلم نشاندی

                                                 پوست به استخوانم کشاندی 

پیر شدم...

گفتم بیا با من بمان

                       خندیدی

                                   رمیدی

                                             رفتی

من مُردم...

دریا

می خواهم

 آنقدر سیگار بکشم تا در ریه هایم جایی برای نفس های تو نباشد

آنقدر فریاد بزنم تا حنجره ام از صدا بیافتد

و نام تو را تا همیشه به دل پنهان کند

می خواهم

آنقدر شراب بنوشم تا تمام خاطره هایت را بالا بیاورم

و قی کنم هر چه از تو باقی مانده در من

می خواهم

آنقدر غم خوار خود شوم تا سیر شوم

و جایی برای غم های تو در سینه ام نماند

می خواهم

آنقدر تنها شوم که جرات پا گذاشتن به خلوتگاه مرا نداشته باشی

و بترسی از با من بودن

و بدانی که از من باید بگریزی

می خواهم

تو را دود کنم و فوت کنم

به هر چه کثافت و لجن است میانمان

می خواهم

برایت شعری بگویم

یک شعر سپید که از تمام سیاهی های درونم آمده است

می خواهم

آتش شوم

اول خود را بسوزانم

و بعد در تو بپیچم

و زنده زنده بسوزانمت

باد شوم

و خاکستر مرده ات را بر سر مردم شهر بریزم

خاک شوم

و پسمانده ی جسدت را در خود فرو کشم

آب شوم

و قطره قطره ، چکه کنم روی خاک و خاکسترت

و در تو حل شوم

و مثل تو شوم

یک گِل لجن زده

که قرار است خدا با آن کسی را بیافریند

کسی مثل تو

کسی مثل من

دریا

از خود گریزانم

به من بگو در ابتدای کدام واژه بایستم

و با کدام تبسم  برسم به  انتهای  تنفرهای نهفته ام

به من نشان بده کجاست شراب سکر آور هستی؟

و کدام پیاله  زهر مار زندگی را در گلویم ریخت؟

دستم را بگیر و مرا ببر به آن سوی آبهای روان

و چشمانم را باز کن رو به سرزمین نا شناخته ها

مرا باز گردان به لحظه ای که گذشت

هدیه کن به من تمام نا گفته هایت را

بیا و بگیر از من این ترس دمادم را

بیا و به من ببخش دل گرمی زنده بودن را

مرا ببوس و آشتی کن با لبهای نیمه بازم

مرا ببخش و در آغوش گیر پیکر نیمه جانم

من از خود گریزانم

تو شعر های مرا بخوان

تو مرا در یاب

تو مرا بخواه

تو با من باش

دریا 

هر کجا که سری می زنیم تارنگاری ، خطی ، جمله ای می بینیم که از سر بیکاری یا ادب و کرامت نگاشته شده است.
عده ای گمان می کنند که حرفها برای گفتن دارند و وظیفه ی خطیر گفتن آنها بر عهده ی آنان است و گروهی دیگر در این اندیشه که چه حرفها زده شده و آنان نخوانده اند و از قافله ی تمدن دور مانده اند .
در این میان از حسب حال نویسان تا آنان که از درد اجتماع می نویسند همه زمانی به خود می آیند و می بینند که هیچ کس نیست که بشنود و بفهمد آنان چه می گویند . تنها دیواری دور خود کشیده اند و هیچ دری برای ان نگذاشته اند که دست کم خود بتوانند از آن خارج شوند چه رسد به آنکه کسی داخل گردد !!
اینجا انقدر مجازی است که هیچ حرفی برای شنیدن باقی نماند . اینجا همان ناکجایی است که نه تنها کسی در آن برای ادراک نیامده بلکه گوش شنوایی نیز نیست .
اکنون پی به ارزش سخن بزرگ فیلسوف زمانه _ نیچه _ می برم که می گوید :
" آنگاه که همه خواندن توانند نه تنها نوشتن بلکه اندیشه نیز تباه می گردد"
آری همه می آیند که آمده باشند . می نویسند که نوشته باشند و می خوانند که خوانده باشند و می روند که بروند .
یکی حزب باد است و بر باد می نویسد و دیگری در پی نان است و برای نان می نویسد . و ای داد بر قلمی که در کار خویش مانده است که دست چه بی خردانی افتاده است .
این قلم که خداوند سزاوارتر از آن برای سوگند یاد کردن نیافته است ببین چگونه دستاویز "حیوانان ناطق "شده است .
ای بیچاره این قلم که شده است ابزار ما و نان ما !!

غلغلی انداختی در شهر تهران ای قلم     
                                         خوش حمایت می کنی از شرع قرآن ای قلم
گشت از برق تو ظاهر نور ایمان ای قلم 
                                          مشکلات خلق گردد از تو آسان ای قلم

                         نیستی آزاد در ایران ویران ای قلم

ای قلم تا می توانی در قلمدان صبر کن    
                                          یوسف آسا سالها در کنج زندان صبر کن

همچو یعقوب حزین در بیت الاحزان صبر کن 
                                               کور شو بیرون نیا از شهر کنعان ای قلم

                         نیستی آزاد در ایران ویران ای قلم

ای قلم پنداشتی هنگامه ی دانشوری است  
                                      دوره ی علم آمده ، هر کس به عرفان مشتری است

تو نفهمیدی که اوضاع جهان خر تو خری است
                                           خر همان است و عوض گردیده پالان ای قلم

                         نیستی آزاد در ایران ویران ای قلم

ایها الشاعر تو هم از شعر گفتن لال باش   
                                           شعر یعنی چه ، برو حمال شو ، رمال باش

چشم بندی کن میان معرکه نقال باش  
                                         حقه بازی کن تو هم مانند رندان ای قلم

                        نیستی آزاد در ایران ویران ای قلم *

دریا موسوی

------------------------------------------

*شعر از اشرف الدین گیلانی (نسیم شمال)

***

من پی تو بوده ام و نگاشته ام و اندیشیده ام در این میان و نجسته ام هیچ ، مگر خویش را
بامدادان با نامت از بستر بر خیزیده ام و شامگاهان با یادت به مرگی نا پخته رسیده ام
سخن ها نگفته ام و خط ها ننوشته ام و فکر ها فرو خورده ام تا نستانند آنچه را جسته ام
خیره به دریا و آسمان مانده ام و حسرت غرقه شدن و پرواز کردن را به گور جسم برده ام
دل ها  باخته ام و جانها داده ام و در شوق دیدارت روزها سوزانده ام و دریغ .....
دریغ از آن که هیچ نیاندوخته ام جز غم نا چیزیم
کنون در فرهنگ بی فرهنگی خویش مانده ام و لخت و عریان به جامه های این قوم می اندیشم
کنون مست تر از پیش تو را می خوانم و دیوانه تر از پیش خاموش می گردم
این بنده ی ناچیزت در پی چیزی است که زمانی است آن را به تاراج برده اند و پس نخواهند آورد....
ای دریغ از این چپاولگران سخت کوش
و صد افسوس از بی فرهنگان بی خرد

***

این وبلاگ بازمانده ای است از دست نوشته های پیشین من که در این مکان می نگاشته ام . اما برای آنکه همواره باید تحولی ایجاد کرد من تمام گذشته را پاک کردم و زین پس از نو خواهم نوشت . با آینده ای دیگر .