جاده ها برای رفتن آماده اند کجا؟
پیشانی اتاقی را بوسیده ام
لگد به صندلی زیر پایش زدم چرا؟
کسی از مهره های پشت من بالا
یا من از کسی
پایین
پنجه بر سینه ی پنجره کشیده ام گاهی
لب هایم را به آسمان می دادم گاهی
میان هیچ شکافی
هیچ چیز گم نمی شود آیا؟
مانند شکاف میان این همه کوه
مهی می پوشاندش
و باد می بردش
شبی یا صبحی یا...
آسمان که ببارد در
شکافی جاده ای مهی کوهی بادی گاهی
جاده به سمت سینه ها حرکت می کرد
و یا شکافی یا چشمی یا مویی
باران که نبارد
پنجره به دردی نمی خورد (از طبقه پرتش کرد پایین باید خندید)
حتی بوی زنی که از اتاق به دار آویخته بیاید
بپیچد در سرم
چشمها دود بکشد
دروغ بگوید یا نگوید چرا؟
عوضی برود یا نرود کجا؟
بالا بیاورد نیار! در متن چیزی نیار
من از نا کجای خودم
بی آنکه بال داشته باشم
پریده ام به قله های
شکافهایی
در ناکجاتر خودم
و گاهی در زنی
پنجه بر سینه ی پنجره ای می کشم
رو به دریایی شاید
جاده ای
زنی
هیچ کی
